A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

WĄGIER

1) postać larwalna wielu rodzajów tasiemców rozwijająca się z jaja w organizmie żywiciela pośredniego. Ma najczęściej postać pęcherzyka, wewnątrz którego powstaje główka lub szereg główek. Zwykle rozwija się w mięśniach, najczęściej żuchwy, szyi, lędźwi, przepony i sercu (niekiedy mózgu lub oku) żywiciela pośredniego (świni, choć może u człowieka) z larwy, która wylęga się z połkniętego jaja i przedostaje się przez ścianę przewodu pokarmowego i dalej z krwią do różnych narządów (—> tasiemczyce). Jeżeli mięso zwierzęcia zarażonego wągrzycą zostaje zjedzone, wówczas w przewodzie pokarmowym żywiciela ostatecznego mięśnie i osłonka W. zostają strawione, a W. rozwija się w postać dojrzałą tasiemca; 2) zaskórnik czyli rozszerzone pory wypełnionesubstancją tłuszczowo-rogową, która ciemnieje pod wpływem światła i tlenu. W. mają konsystencję twardą i zbitą (W. kamienne) lub miękką, a nawet półpłynną. W. twarde niekiedy wystają ponad powierzchnię skóry (np. podczas używania środków złuszczających) tak, że można je wyjąć z porów za pomocą pesety lub odpowiednio cienkiej igiełki. Istnieją także W. głębokie, które nie mają ujścia na zewnątrz. Po pewnym czasie miejsca z W. głębokimi (W. utajone) ulegają stanowi zapalnemu, zakażeniu bakteriami i obrzękowi (substancja rogowo-łojowa nie ma już przestrzeni do odkładania się) i wówczas, w krótkim czasie, przekształcają się w bolesne pryszcze, szybko ropiejące (dojrzewanie pryszczy). Po przebiciu skóry i wydostaniu się masy zaskórnikowej oraz treści ropnej, miejsce po wągrze głębokim często ulega zapadnięciu (dziura) lub zwyrodnieniu (blizna). W. utajone powstają z patologicznych gruczołów łojowych. Ich uaktywnienie może nastąpić nawet po spożyciu drażniących substancji, podczas używania kosmetyków niskiej jakości oraz wskutek przebywania w silnie zapylonych pomieszczeniach (hale przemysłowe). Zaskórniki głębokie po przebiciu można wycisnąć w postaci kaszkowatej lub spiralnie układającej się na powierzchni skóry substancji łojowej o specyficznym zapachu, białawej lub żółtawej barwie. Właśnie z takich patologicznych gruczołów łojowych rozwijają się także kaszaki i prosaki.