A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

ROGOWACENIE

keratynizacja; proces tworznia się keratyny z równoczesnym obumieraniem komórek naskórka, prowadzący w warunkach prawidłowych do powstania pewnego rodzaju ochronnej powłoki dla skóry. Często spotyka za-burzenia tego procesu o różnym nasileniu. Ogniska rogowacenia nadmiernego (hiperkeratozy) w miejscu powtarzanych urazów noszą nazwę modzeli i są reakcją przystosowawczą skóry. Każdy, w mniejszym lub większym stopniu, jest ofiarą R. przymieszkowego. Jest to proces, w którym fizjologicznie złuszczające się komórki warstwy rogowej naskórka, zbudowane z keratyny, zamiast być eliminowane ze skóry w procesie złuszczania fizjologicznego (mycie, ocieranie), zostają upakowane w mieszki włosowe i zapychają tym samym ujścia gruczołów łojowych. Czopy keratyno-we utleniają się na powierzchni skóry i powstają w ujściach mieszków włosowych czarne punkty tzw. zaskórniki. Zamykają one - jak korek - mieszki włosowe, przez co produkowany łój rozpycha mieszek i sprzyja rozwojowi zakażenia bakterią beztlenową - Propionibacterium acnes. Stąd już krok do tworzenia się zmian grudkowych i krostkowych na skórze trądzik. W niektórych przypadkach liczne, małe, ostro zakończone grudki występują głównie na bocznych powierzchniach ramion i ud oraz w obrębie pośladków. Zmiany skórne nasilają się w chłodnej porze roku. Przyczyna tej dermatozy jest nieznana, ale w części przypadków jest ona dziedziczna. Stanowi głównie defekt kosmetyczny, a leczenie jest trudne i często nie daje zadowalających wyników. Rogowacenie słoneczne (starcze) to przylegające ściśle do skóry nawarstwienia hiperkeratotyczne (nadmiernie zrogowaciałe), często na podłożu skóry uszkodzonej działaniem promieni słonecznych lub skóry starczej, umiejscowione głównie na twarzy oraz w innych okolicach odsłoniętych. Czynnikiem wywołującym jest przewlekłe naświetlenie promieniami słonecznymi. Występuje pod postacią żółtawobrunatnych, nierównych nawarstwień rogowych, mających suchą nierówną powierzchnię. Leżą one w poziomie skóry otaczającej lub są tylko nieznacznie wyniosłe tak, że są lepiej wyczuwalne dotykiem aniżeli widoczne. Po usunięciu mas rogowych ulega odsłonięciu lekko krwawiąca, obnażona powierzchnia. Zmiany są często liczne i rozsiane na czole, w okolicy skroniowej, w skórze głowy u osób łysych, na małżowinach usznych, rzadziej na grzbietach rąk, przedramionach i podudziach. Okres trwania jest wieloletni. Rogowacenie może być punktem wyjścia raków kolczystokomórkowych lub podstawnokomórkowych (na rozwój nowotworu wskazuje: powiększenie się wykwitu, naciek zapalny i skłonność do powstawania nadżerek lub powierzchniowego rozpadu i niewielkiego krwawienia, nawet przy lekkim zadrapaniu). Szczególną odmianę rogowacenia starczego stanowi róg skórny. Jest to twór rogowaty rozmaitego kształtu, o nieznacznie nacieczonej podstawie. Jest wyodrębniony z tego powodu, że może występować również u dzieci, ale nie jest u nich stanem przedrakowym. U osób starszych w 10-20% przypadków z rogów skórnych rozwijają się nowotwory kolczysto-komórkowe. Rogi skórne powinny być usuwane chirurgicznie i badane histopatologicznie. W razie stwierdzenia utkania nowotworowego zabieg chirurgiczny należy poszerzyć, zastosować głębokie zamrażanie lub laseroterapię.





Zobacz również, zioła ROGOWACENIE: