A - B -
C - D -
E - F -
G - H -
I - J -
K - L -
M - N -
O - P -
R - S -
T - U -
W - Z
Czas trwania orgazmu i jego charakter mają charakter indywidualny. Normalną reakcją biologiczną, szczególnie u osób młodych jest orgazm już w 2 minuty po rozpoczęciu stosunku, jednak kobiety bardzo rzadko osiągają orgazm w tak krótkim czasie, stąd też większość mężczyzn musi nauczyć się opóźniania orgazmu. W przeciwieństwie do kobiet z wielokrotnym orgazmem, które drugi lub trzeci orgazm odczuwają jako przyjemniejszy i silniejszy, u mężczyzn właśnie pierwszy orgazm jest najintensywniej przeżywany. Anorgazmia (zahamowanie orgazmu) jest to stałe lub nawracające opóźnienie lub brak orgazmu po prawidłowej fazie podniecenia seksualnego, gdy stymulacja jest odpowiednia, co do miejsca, intensywności i czasu trwania. Anorgazmia występuje u kobiet (odpowiednikiem u mężczyzn jest impotencja), często współistnieje z zahamowaniem podniecenia płciowego, może mieć charakter pierwotny, wtórny lub sytuacyjny. Około 10% kobiet nie osiąga orgazmu bez względu na sposób pobudzania i sytuację, większość kobiet może szczytować po pobudzeniu łechtaczki, natomiast około 50% podczas stosunku przeżywa orgazm nieregularnie. Przyczyną są najczęściej czynniki psychiczne np. konflikty małżeńskie, depresja, stres. Często zaburzenie to spowodowane jest nieznajomością anatomii i fizjologii narządów płciowych oraz nieznajomością skutecznych sposobów pobudzania. Kojarzenie seksu z grzechem i łączenie przyjemności ze współżycia z poczuciem winy, a także lęk przed intymnością wywołuje anorgazmię. Podłożem somatycznym mogą być: miejscowe stany chorobowe (endometrioza, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy), choroby ogólnoustrojowe (niedoczynność tarczycy, cukrzyca, dystrofia mięśniowa), stosowane leki (doustne środki antykoncepcyjne, leki przeciwnadciśnieniowe, neuroleptyki) oraz nietóre zabiegi chirurgiczne mające wpływ na samoocenę kobiety (histerektomia, mastektomia). Leczeniem jest poradnictwo seksuologiczne i psychoterapia.
ORGAZM
szczytowanie; kulminacyjny punkt podniecenia płciowego połączony z uczuciem zadowolenia, rozkoszy, odprężenia. U mężczyzn związany z wytryskiem nasienia, u kobiet z serią skurczów pochwy. Reakcje fizjologiczne w czasie orgazmu to przyspieszenie oddechów, czynności serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi.Czas trwania orgazmu i jego charakter mają charakter indywidualny. Normalną reakcją biologiczną, szczególnie u osób młodych jest orgazm już w 2 minuty po rozpoczęciu stosunku, jednak kobiety bardzo rzadko osiągają orgazm w tak krótkim czasie, stąd też większość mężczyzn musi nauczyć się opóźniania orgazmu. W przeciwieństwie do kobiet z wielokrotnym orgazmem, które drugi lub trzeci orgazm odczuwają jako przyjemniejszy i silniejszy, u mężczyzn właśnie pierwszy orgazm jest najintensywniej przeżywany. Anorgazmia (zahamowanie orgazmu) jest to stałe lub nawracające opóźnienie lub brak orgazmu po prawidłowej fazie podniecenia seksualnego, gdy stymulacja jest odpowiednia, co do miejsca, intensywności i czasu trwania. Anorgazmia występuje u kobiet (odpowiednikiem u mężczyzn jest impotencja), często współistnieje z zahamowaniem podniecenia płciowego, może mieć charakter pierwotny, wtórny lub sytuacyjny. Około 10% kobiet nie osiąga orgazmu bez względu na sposób pobudzania i sytuację, większość kobiet może szczytować po pobudzeniu łechtaczki, natomiast około 50% podczas stosunku przeżywa orgazm nieregularnie. Przyczyną są najczęściej czynniki psychiczne np. konflikty małżeńskie, depresja, stres. Często zaburzenie to spowodowane jest nieznajomością anatomii i fizjologii narządów płciowych oraz nieznajomością skutecznych sposobów pobudzania. Kojarzenie seksu z grzechem i łączenie przyjemności ze współżycia z poczuciem winy, a także lęk przed intymnością wywołuje anorgazmię. Podłożem somatycznym mogą być: miejscowe stany chorobowe (endometrioza, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy), choroby ogólnoustrojowe (niedoczynność tarczycy, cukrzyca, dystrofia mięśniowa), stosowane leki (doustne środki antykoncepcyjne, leki przeciwnadciśnieniowe, neuroleptyki) oraz nietóre zabiegi chirurgiczne mające wpływ na samoocenę kobiety (histerektomia, mastektomia). Leczeniem jest poradnictwo seksuologiczne i psychoterapia.