A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

OPARZENIE

choroba oparzeniowa; obrażenie tkanek pod wpływem wysokiej temperatury (oparzenie termiczne), płynów żrących (oparzenie chemiczne) lub wskutek działania prądu elektrycznego. Przyczynami najczęstszych oparzeń tj. termicznych (90% wszystkich oparzeń) są: płomień, gorące płyny, żarzące się metale, para wodna, promienie ultrafioletowe (oparzenia słoneczne). W zależności od wysokości temperatury i czasu ekspozycji powstają uszkodzenia komórek i tkanek. Uszkodzenia te mogą mieć charakter odwracalny rumień, obrzęk w oparzeniach powierzchownych lub powodować głęboką martwicę skóry, tkanki podskórnej, mięśni a nawet kości. Wskutek oparzenia uszkodzeniu ulega skóra, która spełnia szereg funkcji ochronnych. Poprzez ranę oparzeniowa ustrój traci duże ilości płynów tkankowych, białka, co doprowadzić może do wstrząsu hipowolemicznego (tzw. biały krwotok). Obnażenie rozległych powierzchni głębiej leżących tkanek powoduje, że łatwo dochodzi do zakażenia bakteryjnego, co doprowadzić może nawet do posocznicy. O ciężkości oparzenia decyduje jego głębokość i rozległość. Oparzenie powierzchowne - rumień może być oparzeniem bardzo ciężkim, nawet śmiertelnym, gdy obejmuje powierzchnię ciała w granicach 80--100% (np. oparzenie w solarium), natomiast nawet oparzenie bardzo głębokie, ale o niewielkiej powierzchni nie stanowi zagrożenia życia. Powierzchnię oparzenia określamy przy pomocy tzw. reguły 9 Wallacea. Głowa stanowi 9% powierzchni ciała, każda z kończyn górnych po 9%, przednia i tylna powierzchnia tułowia po 18%, każda kończyna dolna po 18%, krocze - 1%. U dzieci znacznie większa jest powierzchnia głowy: do 5 r.ż. stanowi ona 18% powierzchni ciała. Do określania powierzchni oparzenia użyteczna jest też tzw. reguła dłoni - powierzchnia dłoni dorosłego równa się 1% powierzchni jego ciała. Głębokość oparzenia określamy w stopniach. Oparzenia l i II stopnia goją się samoistnie, nie pozostawiając blizny (może pozostać jednak np. trwałe przebarwienie skóry), oparzenia III stopnia wymagają często rozległych zabiegów rekonstrukcyjnych, przeszczepów skon.'. Wygojone oparzenie III stopnia pozostawia znaczne blizny, skóra przeszczepiona pozbawiona jest czucia, owłosienia, łatwo ulega maceracji, występują przykurcze na wysokości stawów znacznie ograniczając funkcje ruchowe. Klinicznie wyróżnia się 3 stopnie oparzeń. Oparzenie lekkie -I i II stopnia poniżej 15% powierzchni ciała; III stopnia poniżej 5%. Oparzenie średnie - I i II stopnia od 15% do 30%; III stopnia poniżej 10%. Oparzenie ciężkie - I i II stopnia powyżej 30% powierzchni ciała; III stopnia powyżej 10%; III stopnia twarzy, stóp i rąk; oparzenia dróg oddechowych; oparzenia u chorych z mnogimi obrażeniami ciała. Oparzenia ciężkie wymagają długotrwałej hospitalizacji na Oddziałach Intensywnej Terapii, najlepiej zaś w specjalnie wydzielonych Oddziałach Oparzeniowych. Obecnie leczenie chorych we wstrząsie oparzeniowym oparte na nowoczesnych regułach przetaczania płynów pozwala uratować nawet całkowicie poparzonych, główną przyczyną zgonów jest rozwijający się stan zapalny i sepsa spowodowana dużą ilością martwiczych tkanek.






Zobacz również, zioła OPARZENIE: