A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

HIPOTERAPIA

leczenie i rehabilitacja pacjen­tów z uszkodzeniami układu nerwowego o róż­nej etiologii, poprzez kontakt fizyczny i przede wszystkim jazdę konną. Znajduje zastosowa­nie w terapii dzieci np. z mózgowym poraże­niem dziecięcym, zespołem Downa, autyzmem, apraksją (nie potrafią zaplanować czynności, są niezdarne), moczeniem nocnym, znerwicowa­ne, ale także dorosłych ze stwardnieniem rozsia­nym, alkoholizmem czy narkomanią, są też grupy młodzieży trudnej wychowawczo. Przeciwwska­zana dla osób z odleżynami, zapaleniem pęche­rza i nerek, niewydolnością krążenia, hemofilią, skoliozą i dysplazją bioder. Terapeuci (hipotera-peuci) to: psychologowie, pedagodzy, logopedzi, neurolodzy po specjalnym kursie {Polskie Towa­rzystwo Hipoterapeutyczne we współpracy z Pol­skim Związkiem Jeździeckim). Działanie lecznicze H. wynika z kontaktu fizycznego i psychiczne­go z dużym spokojnym i posłusznym zwierzę­ciem, o które trzeba dbać (czesanie, karmienie itp.). Polega też na przenoszeniu ruchu zwierzę­cia na tułów, barki i głowę jeźdźca (działają też siły odśrodkowe, dośrodkowe itp.). Ruch nadany jeźdźcowi jest podobny do ruchów wykonywa­nych podczas chodzenia zdrowych ludzi. Siedzi się na koniu na oklep, ciepły grzbiet rozgrzewa i masuje. Napięte mięśnie rozluźniają się, a osła­bione i wiotkie pracują ulegając wzmocnieniu, pobudzone zostają łuki odruchowe warunkujące prawidłową postawę ciała i czucie ułożenia po­szczególnych części ciała.