A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

HIPOKRATES

(ok. 460r. p.n.e.-377r. p.n.e.); grecki lekarz, jego nauki, spisane przez uczniów i ujęte w dziele Corpus Hipocraticum, stały się źródłem wiedzy lekarskiej na wiele stuleci, aż do okresu średniowiecza. Wywodził się z rodziny o tradycjach lekarskich, a mając lat 20 posiadał już sławę, przyjął święcenia kapłańskie (koniecz­ne do wykonywania zawodu) i przez kilka lat le­czył i uczył się w Egipcie. Zajmował się głównie medycyną praktyczną, twierdząc, że powszech­ne w owych czasach modły, ofiary i zaklęcia nie wystarczają. Zalecał dokładne badanie pacjenta (pomiar ciepłoty, tętna, obserwacja ułożenia ciała, ocena nasilenia i miejsc występowania bólu, dreszczy). Stosował głównie leki ziołowe (znał ich ponad 200). Nie uznawał stosowania wie­lu leków naraz i głosił obowiązującą do dzisiaj zasadę primum non nocere. Był zwolennikiem świeżego powietrza, gimnastyki, kąpieli i masaży, przywiązywał też duże znaczenie do odpowied­niej diety. Miał sporą wiedzę z zakresu anato­mii. Jego zdaniem życie wiąże się z istnieniem 4 żywiołów: powietrza, wody, ognia i ziemi oraz 4 pojęć określanych jako: ciepłe, zimne, suche i mokre. 4 żywiołom odpowiadają w organi­zmie człowieka 4 ciecze: krew (sanquis), żółta żółć (chole), czarna żółć (melanos chole) i śluz (phlegma). Ciecze te znajdują się w organizmie w określonym stosunku ilościowym, którego za­kłócenie powoduje zakłócenie ludzkiej psychiki. W ten sposób powstał podział na 4 tempera­menty: sangwiniczny, choleryczny, melancholiczny i flegmatyczny.